Guðjón Björnsson

Þegar ég ók til Vornes skömmu fyrir hádegi í gær til að vinna fannst mér sem ég væri að gera einhverja vitleysu. Þá hafði ég ekki verið þar í sjö vikur og mér fannst sem ég væri alveg dottinn út úr öllu sem þar er gert. Þegar ég kom á staðinn losnaði ég ekki við þessa tilfinningu alveg strax og eiginlega ekki fyrr en ég sat grúppu með ellefu manns klukkan hálf fjögur. Þá var mér ljóst að ég hafði ekkert breytst og allt virkaði eins og best gerðist áður. Þegar ég svo vaknaði klukkan rúmlega fimm í morgun eftir rúmlega fimm stunda svefn fékk ég á tilfinninguna að nú fjallaði það bara um að þrauka fram að hádegi þegar ég yrði leystur af af manninum sem ég leysti af í gær.

Svo fór ég á stjá til að opna hurðir hingað og þangað og veðrið var eins og það getur fallegast orðið snemmsumars í þessu landi. Ég mætti einum og öðrum sjúklingi hingað og þangað á þessari hringferð minni og ég var samstundis búinn að gleyma því sem mér datt í hug fyrr um morguninn, þessu með að þrauka. Klukkan ellefu var allri grúppustarfssemi lokið og mér fannst sem ég hefði verið að upplifa minn besta dag í Vornesi í þau rúmlega 16 ár sem ég hef verið heitbundinn þeim stað. Þegar ég fæ á tilfinninguna að stór meirihluti, eða flestir sjúklinganna séu að gera sitt allra besta til að ná nýjum tökum á lífi sínu, þá smitast ég af einhverju sem erfitt er að lýsa. Ég veit líka að heima bíður fjöldi barna, eiginmenn og eiginkonur, foreldrar og systkini, vinir, vinnufélagar og verkstjórar, sem eiga þá ósk heitasta að fá heim manneskjuna sem varð fórnarlamb alkohólismans, fá hana heim sem nýja manneskju og heilbrigðari en jafnvel nokkru sinni fyrr. Þetta gengur oft eftir og það verður bara að viðurkennast að það er stórkostlegt að taka þátt í því.

Það ert fimmtudagskvöldið 10. maí og árstíminn er bæði aðdáunarverður og spennandi. Við Valdís vorum á leið heim frá Blomsterland í Marieberg nokkru eftir hádegi í dag og töluðum þá um að mikið væri farið að grænka en samt væri það bara að byrja. Eik og lind eru rétt að byrja en ösp og askur eru ekki komin af stað. Svo eru lauf trjáa ennþá bara í hálfri stærð eða minna, þau eru ekki búin að fá á sig hinn virkilega græna lit og vöxtur sjálfra trjánna er ekki byrjaður. Já, það er mikið í gangi. Bæði eplatrén sem ég fékk í afmælisgjöf frá vinnufélögunum í Vornesi eru að rembast við að blómgast þó að það sé ekki frekar reiknað með því fyrsta árið. Eldri eplatré hjá okkur eru líka að blómgast og bæði plómutrén okkar líka. Það eru því líkur á einhverjum ávöxtum á Sólvöllum í sumar og haust.

En hvað vorum við að gera í Blomsterland í dag? Jú, við vorum að kaupa ræktaðar jarðarberjaplöntur, ein sex stykki. Þau skulu í mold á morgun. Fyrir síðustu helgi gróðursetti ég tólf jarðarberjaplöntur og þá á ég við ber sem eru svipuð íslensku, viltu jarðarberjunum sem hér heita smultron. Við hugsuðum okkur að þessi ber skyldu verða eins náttúrulega gróðursett og hægt væri, enda er þegar svolítið af þeim hingað og þangað fremst í skóginum. Svo gróðursetti ég þau bara í skógarbotninn án þess að bæta jarðveginn. Svo fórum við í Marieberg í innkaupaferð í gær og meðan Valdís var að gera matarinnkaupin kom ég við í Blomsterland í nokkurs konar undirbúningsferð fyrir ræktuðu jarðarberjakaupin. Þá talaði ég um þetta með smultron, hvernig ég hefði gróðursett þau.

Það var hjálpleg kona þarna í útideildinni sem virtist vita mjög vel hvað hún var að tala um. Hún teygði sig eftir einni smultronplöntu, dró hana upp úr bakkanum, sýndi mér rótina og sagði svo: Þú ert enga stund að taka plönturnar upp aftur og setja svolítið af gróðursetningarmold í kringum ræturnar. Þú ættir að gera það og þá verður þetta mikið betra hjá þér. Hún sagði þetta greinilega með góðri samvisku og af sannri afhjálpsemi. Ég hikaði aðeins og þótti heldur miður, en sagði svo að það hefði verið gott að hún benti mér á þetta og ég reyndi að láta sem svo að það væri ekkert mál fyrir mig að framkvæma gróðursetninguna aftur. Samt skal ég viðurkenna að mér fannst svolítið sem hún hefði bætt á mig verki.

Svo þegar við Valdís komum heim í gær dreif ég mig í regnbuxurnar þar sem það var drjúg rigning. Ég tók upp allar smultronplönturnar, stækkaði holurnar og bætti jörðina með rúmlega hálfri fötu gróðursetningarmold fyrir hverja plöntu. Það tók ekki svo langan tíma og nú veit ég að þetta er vel gert. Það er hægt að fá góð ráð í þessari verslun og þá sérstaklega á þeim tíma vorsins sem mest er selt af plöntum. Konan sem ráðlagði mér þetta með smultronplönturnar var samt ekki sú sama og ráðlagði mér fyrir tveimur árum að pissa á trjáplönturnar sem mér þætti vænst um og ég vildi sjá vaxa hratt fyrstu árin. Svoleiðis ætla ég þó ekki að gera með jarðaberjaplönturnar.

Ég talaði um rigningu. Í gær, daginn sem ég tók upp allar smultronplönturnar og gróðursetti á ný, rigndi hressilega allan daginn fram á kvöld, og upp úr hádegi í dag fór svo að rigna aftur. Jörð er nú vel blaut og akrar á sléttlendi standa sumstaðar undir vatni sem er jú full mikið af því góða. Þetta herti mjög á öllum gróðri og kannski sérstaklega grasgróðri. Því fór Valdís af stað með sláttuvélina þegar við komum heim úr jarðaberjainnkaupunum í dag og sló alveg fram í rigningu. Ég fór hins vegar með greinaklippur, hæla, litla sleggju og snæri út í skóg til að aðstoða góða kunningja þar sem áttu við tilvistarerfiðleika að stríða.

Á þessum myndum má sjá svolítið hvað gróður er kominn langt þó að alparósin sem Valdís er þarna að slá í kringum sé græn allt árið. Það eru mörg hundruð blómknappar að búa sig undir blómgun á henni þessari.

Á vilta bláberjalynginu er þvílík mergð af sætukoppum að ef ekki kemur frostnótt hér eftir, þá verður mjög góð bláberjauppskera. Sama er að segja um nokkra keypta bláberjarunna sem við eigum. Mikil verður velsældin á Sólvöllum þegar líða fer á sumar og að hausti. Ber í sultu, ávextir í sultu og pæj, ber á brauð og ber með rjómaís á kvöldin. Bláber eru líka alveg frábær í tyrkjajógúrt, einnig í skyri sem er orðin vinsæl söluvara hér.

Eftir tal um sprettu og ræktun lít ég á vísdómsorð þessa dags í Kyrrð dagsins, en þar stendur nokkuð um ræktun og ég get lofað að ég var búinn að skrifa allt ofanritað áður en ég las þessi vísdómsorð.

Ég hef alveg örugglega sagt það áður að þó að ég mundi ekki vilja eiga heima í Stokkhólmi, þá finnst mér gaman að skreppa þangað. Það þarf ekki að gera svo merkilega hluti. Bara hitta fólkið okkar þar, labba svolítið um, taka neðanjarðarlest, taka ferju milli staða á sólríkum degi og ekki er þá vera að hafa vel útilátinn íspinna til að gæða sér á. Við Valdís fórum til Stokkhólms eftir hádegi á föstudaginn var og svo heim aftur í gær, mánudag. Í þessari ferð fórum við líka í leikhús þannig að það var lagt meira í þessa ferð en í mörg önnur skipti.

Á laugardaginn fórum í Konunglega skrúðgarðinn til að skoða japönsku kirsuberjatrén sem enn voru þá í blóma, en þó farin að láta nokkuð á sjá eins og sjá á myndinni fyrir ofan. Við stöndum þar í mottu af bleikum krónublöðum sem fallin eru af trjánum, enda er farið að sjá til himins gegnum krónurnar, en mér skilst að það sé á mörkunum þegar dýrðin er sem mest.

Barnabarnið Hannes Guðjón var mjög rannsóknarglaður þarna í garðinum og fótalúinn var hann alls ekki. Á þessari mynd er hann að leggja af stað í eina hringferðina enn og fer rösklega fram.

Hér er hann að koma til baka og virðist vera að skima eftir vinnubrögðunum hellulagningamannanna, hvort samskeytin séu sómasamlega úr garði gerð.

Svo fengum við okkur að borða þarna í skrúðgarðinum og þegar Hannes fór að brölta á herðum mömmu sinnar var bara ekki hægt annað en taka mynd af litla manninum sem annars var ósköp skemmtilegur við borðið. Kannski var þetta bara sýningaratriði hjá honum.

Það er mikið Hannes á þessum myndum en málið var bara að hann var með á hverri einustu mynd sem við tókum í ferðinni. Þegar ég var búinn að velja þær myndir sem ég ætlaði að nota, þá tók ég eftir þessari og fannst ég ekki geta sleppt henni. Hann er tveggja ára og átta mánaða og mikið er hann glaður ná þessari mynd. Reyndar er hann 98 % glaður þessi drengur. Ég velti fyrir mér hvort ég gæti hafa verið svona glaður á hans aldri en mun aldrei komast að niðurstöðu um það. Hins vegar er nokkuð öruggt að það var engin blaðra til að gleðjast yfir á þeim árum á Kálfafelli.

Þegar ég kom í fyrsta skipti á ævinni niður í neðanjarðarlestarkerfi, en það var í Stokkhólmi 1994, þá hafði ég á orði hvar suður væri. Ég var víst að reyna að vera sniðugur. Ég verð gersamlega sneyddur allri tilfinningu fyrir áttum þarna niðri og reikna með að svo séu allir. Rósa og Pétur leiddu mig þá að svona hring þar sem áttirnar eru gefnar upp og ég held að ég hafi þá sagt að mér liði mikið betur fyrst ég gæti séð þetta. Síðan hefur oft verðið gengið að svona hringjum í Stokkhómsferðum til að tala um þetta. Svo var líka i þetta skipti þegar við Hannes stilltum okkur upp við þennan hring, einhverja tugi metra niður í berggrunninum undir Stokkhólmi.

Þegar heim var komið eftir bæjarrölt var gott að setjast á hné ömmu og líta á barnaefni. Hann reyndi ekki að klifra upp á herðar henni. Það er gott að kunna sér hóf.

Já, við fórum í leikhús og fyrirsögnin er Leikhúsferð. Ég á eftir að fara nokkrum orðum um það, en það læt ég bíða þar til síðar. Hins vegar vil ég segja frá nokkru sem ég upplifði á leiðinni heim. Við fengum okkur að borða á stað nokkrum eina 50 kílómetra austan við Sólvelli svo að við þyrftum ekki að byrja á matargerð þegar heim kæmi. Stuttu eftir að okkur bar þar að garði kom full rúta af ellilífeyrisþegum sem fengu sér líka að borða þarna.

Síðan komu lítið eldri hjón með ungan mannn í hjólastól. Hann var trúlega rétt um þrítugt og algerlega bundinn stólnum. Hann var líka mjög fatlaður á höndum og fingrum og gat ekki skorið matinn sinn. Hann sat næstum beint á móti mér, ekki svo langt í burtu. Meðan hann beið eftir að fylgdarfólk hans kæmi með matinn sögðu nokkrir ellilífeyrisþegar á næsta borði eitthvað sem vakti hlátur. Hann komst ekki hjá því að heyra það og fór líka að skellihlæja og hann hló innilega. Svo kom maturinn hans á borðið og þegar búið var að brytja matinn gat hann borðað hjálparlaust. Hann virtist njóta þess að borða og spjalla við ferðafelaga sína.

Mér varð hugsað að ég gæti gengið þarna inn, farið á snyrtinguna og pissað hjálparlaust, þvegið mér um hendurnar, skoðað matinn og valið sjálfur, borgað fyrir mig, farið að því borði sem mér bara datt í hug og borðað án aðstoðar. Þetta er bara smá brot af þeim mismun sem við búum við, ég og þessi maður. Var hann kanski glaðari en ég? Hann vakti margar hugsanir hjá mér þessi maður og ég átti erfitt með að setja mig í spor hans. Mikið má ég vera þakklátur fyrir það sem ég hef.

Áður en það fór að skyggja að ráði horfði ég út um gluggann hér móti austri þar sem ég sit núna og þá datt mér þetta í hug; já kraftaverkið heldur áfram. Við Valdís töluðum um það á leiðinni heim frá söngæfingunni hennar um hádegið í dag að þetta væri óumdeilanlega stórkostlegasti tími ársins. Samt gátum við minnst margra vetrarstunda þegar allt var þakið jöfnum hreinum snjó, greinar barrtrjánna svignuðu undan byrðinni, hrímfrostið gerði hvert og eitt lauftré að silfruðu listaverki, að þá var allt umhverfið eitt stórt undur sem virtist hreinlega af öðrum heimi. Þá getur maður spurt sig hvort sé fallegra, veturinn eða vorið. Svo kemur vorið og þá hefur það alla vega vinninginn.

Já, þannig var nú það. Nú er orðið dimmt úti og gluggatjöldin dregin niður og vorið hafði sem sagt vinninginn. Lífið fylgir líka vorinu meira. Að vísu getur pörun byrjað meðan snjóalögin hylja jörð, en hreiður, ungar og búamstur fylgir vorinu. Blómin, laufgunin og vöxturinn fylgir líka vorinu og svo sumrinu, og meira að segja broddgölturinn sem bardúsaði eitthvað við fætur mér um daginn fer á kreik með vorinu, einnig slangan sem dustaði til bláberjalynginu á flotta sínum hér um daginn. Flugan sem settist á andlit mitt og hendur áðan þegar ég byrjaði að skrifa tilheyrir þessu líka. Hún olli því að flugnaspaðinn var dreginn upp úr skúffu. Hún var ein á ferð og hélt að mér líkaði svona vel við hana þegar ég var að slá til hendinni til að verð af með hana og það var eins og henni fyndist það gaman. Ég veit svo sem ekki hvort okkar hafði meiri rétt til lífsins en flugan er alla vega ekki lengur í tölu lifenda.

Rétt um dimmumótin fór ég í síðustu gönguna um skóginn. Þá varð ég þess var að hin sex sentimetra löngu beykibrum voru orðin græn í blá endann, þann sem vísar frá trénu. Ég var eiginlega orðinn hissa á því hvað þau voru orðin stór og stinn án þess að springa út, en nú gátu þau greinilega ekki haldið í sér lengur, jafnvel þó að þau kannski vildu stríða mér. Þetta er nýr áfangi í laufguninni og kemur á þeim tíma sem bækur gera ráð fyrir, en ég hef lesið mig til um það að beyki laufgist í myrjun maí. Svo fer eikin bráðlega af stað og þá fer af stað stór áfangi þar sem svo margar eikur eru í skóginum okkar. Síðar byrjar öspin og að síðustu askurinn. Með öðrum orðum; kraftaverkið er bara á bernskuskeiði ennþá.

Ég sagði í bloggi í gærkvöldi að ég ætlaði að ganga frá DVD spilaranum við sjónvarpið. Það gerði ég líka og kom þá tilheyrandi leiðslum í réttan farveg, leiðslum sem voru búnar að vera utanáliggjandi æði lengi og óttalega leiðnlegar fyrir augað. Svo þegar við litum á þetta að verki loknu, þá var munurinn svo ótrúlega mikill og svo er eins og eitthvað sé komið í lag og nú getum við farið að horfa á myndir sem við veljum. Annars horfi ég sára lítið á sjónvarp. Það eru nokkur álíka atriði eftir innanhúss en alls ekki mörg. Sólvallahúsið er orðið í býsna góðu standi. Annars var ég líka að gera eitt og annað klárt úti og líka að vökva nýjar gróðursetningar. Ótrúlegt hvað mér getur fundist ég vera mikilvæur þegar ég er að vökva. Valdís tók hins vegar að sér að setja í töskur fyrir ferð til höfuðstaðarins. Það fer best á því þar sem ég gleymi helmingnum.

Nú, eins og svo mörg, mörg kvöld áður, er kyrrðin alger. Valdís les bók fyrir aftan mig og ég finn fyrir löngun til að fara undir ullarfeldinn minn líka. En þó að bókin Kyrrð dagsins sé hér eina 25 sentimetra frá vinstri hendi minni, þá var ég ekki búinn að taka eftir vísdómsorðum dagsins. Það var ekki fyrr en Valdís benti mér á þau að ég sá hversu ótrúlega vel þau eiga við árstíðina og þá stemmingu sem fyllir herbergið í kvöldkyrrðinni.

Það kom fram hér á netinu um daginn að Valdís gengi undir læknisrannsókn og þá er kannski best að segja aðeins frá því hvernig það mál stendur. Við vorum á háskólasjúkrahúsinu í Örebro í dag þar sem Valdís var í viðtali og þá var ekki lengur um að ræða ólíkar röntgenmyndatökur, þá var komið að því að fara að gera eitthvað. Það var læknir sem tók á móti okkur, kona sem virtist vera sú kærleiksfyllsta manneskja sem fyrirfinnst undir sólinni um þessar mundir. Hún útskýrði, sýndi myndir, spurði Valdísi spjörunum úr og sagði að það yrði ekki sagt neitt "líklega ekki" eða "kannski", það yrði ekkert sagt fyrr en hægt væri að segja já eða nei. Svo yfirgaf ég stofuna og hún gerði einhverjar athuganir á Valdísi og svo var hún send í blóðprufutöku og hjartalínurit hjá annarri konu sem mér skildist að hafi líka verði þessi umhyggjusama og kærleiksfulla manneskjan sem læknirinn var. Síðan á Valdís að koma aftur á þriðjudaginn kemur til frekari athugana.

Að eitthvað er farið að segja og gera breytti öllu í dag. Móttökurnar voru líka dásamlega góðar. Við vorum ekkert of lystug í morgun og um hádegið áður en við lögðum af stað, en eftir þetta gengum við greiðum skrefum á kaffiteríuna á jarðhæð hússins sem við vorum í, og fengum okkur kaffi og smurt brauð. Svo var málið hvort við hefðum nokkra matarlyst áður en ég færi á AA fund klukkan sjö, en okkur þótti samt rétt að borða. Svo þegar við vorum byrjuð að borða höfðum við dúndrandi matarlyst. Eitthvað jákvætt hafði hent.

Landið var vorlegt og óvenju fallegt þegar við vorum á leiðinni heim og við töluðum um breytingarnar sem hefðu orðið á ýmsum stöðum. Svo þegar við komum heim á Sólvelli ókum við mjög hægt veginn vestan við húsið og virtum fyrir okkur sveitasetrið okkar. Bjarkirnar eru mest áberandi laufgaðar enn sem komið er, og þó að þær séu orðnar all mikið laufgaðar eru þær aðeins komnar stutt á veg. Kraftaverk vorsins á langt í land ennþá áður en hið iðjagræna haf hefur tekið yfirhöndina. Það var gott að koma heim og ég ætlaði ekki að tíma að fara á AA fundinn.

Klukkan hálf tíu í fyrramálið ætlar Valdís að mæta á söngæfingu Hafðu það gott kórsins, en læknirinn sagði henni að lifa hreinlega eins og áður og vera til. Um helgina förum við svo til Stokkhólms og förum þá í leikhús, en miðana fengum við í jólagjöf frá Rósu og fjölskyldu. Á morgun verð ég eitthvað við vorverk en fyrst ætla ég að koma DVD spilaranum haganlega fyrir og tengja hann. Þá getum við farið að horfa á myndir sem Valgerður og fjölskylda gáfu mér í afmælisgjöf í fyrra mánuði ásamt fleiri myndum sem við eigum en höfum aldrei séð. Það eiga eftir að koma rigningardagar og eitthvað kaldari dagar og þá verður gott að hafa eitthvað efni til að horfa á, efni sem við veljum sjálf að sjá.

Þannig gengur nú lífið á Sólvöllum. Þegar við vorum á leiðinni heim eftir sjúkrahúsheimsóknina var 22 stiga hiti. Það var sumar að því leyti til. Nú er klukkan að verða tíu að kvöldi og hitinn er ein 13 stig. Það verður nú mikil útþensla í skóginum í nótt og spennandi verður að ganga milli glugganna í fyrramálið og gera fyrstu könnun á snemmsumri morgundagsins.

Valdís er búin að lesa þetta yfir og staðfesta að ég fari með rétt mál. Góðar stundir.

Í gærmorgun þegar ég tók fyrstu umferðina um húsið til að kíkja út um gluggana til að sjá vorið á nýjum morgni sátu tveir ungir svartþrestir utan við gluggann þar sem Valdís situr með handavinnuna sína. Þeir bara sátu þarna og það var eins og þeir biðu eftir einhverju. Ég kallaði því til Valdísar og sagði henni að hún hefði fengið heimsókn. Hún kom og þegar hún hafði horft á þrastarungana í svo sem hálfa mínútu, þá virtist erindi þeirra lokið og þeir tríttluðu burt. Og talandi um þrastarungana, þá er það svo að Valdís talar oft við maríuerlurnar þegar hún er eitthvað að bardúsa úti. Svo trítla þær í kringum hana og plokka einhverja fæðu úr grassverðinum sem ekki sést með mannlegu auga. Í gærmorgun þegar við vorum að boðra morgunverð kom maríuerla að glugganum sem er yfir borðsendanum, stoppaði þar í loftinu með tíðu vængjataki eins og þyrla við björgunarstörf, og virtist horfa inn. Svo töluðu þær saman, Valdís og maríuerlan, og þegar þær voru búnar að ræða málið flaug hún til bús og barna.

En ég svo sem fæ mínar heimsóknir líka. Í fyrradag var ég á leiðinni til að vatna trjám og fór með garðkönnu yfir brú sem gerð er úr fjórum battingum. Þegar ég var á brúnni heyrði ég kunnuglegt hljóð nokkra metra frá mér. Það var allt í lagi þar sem það var í hæfilegri fjarlægð. En hvort var það snákur eða höggormur sem var þarna á ferð? Ég sá aldrei hausinn þegar hann hvarf í lyngið þannig að ég var ekki viss, en taldi þó að þetta væri snákur eftir litnum á afturhlutanum að dæma. Svo reyndi ég bara að trúa því að þetta hefði verið snákur því að það er þægilegra að hitta þá en höggorma. Síðan losaði ég könnuna og sótti aðra. Þegar ég var á sama stað, á sama enda á brúnni, með könnuna fulla af vatni, skrjáfaði aftur í lynginu og nú alveg við fæturna á mér. Þá bakkaði ég dálítið rösklega verð ég að viðurkenna. En það sem skeði var að vatn hafði gusast úr garðkönnunni og við það skrjáfaði í lynginu og það var bara svo líkt flóttahljóði slöngunnar.

Eftir að skyggja tók gekk ég svo út i skógarjaðarinn og stóð þar og bara lifði með kyrrðinni. En heyrðu! Ég var ekki einn! En það var bara hann Broddi sem snuddaði við fætur mér og meðan ég stóð kyrr var honum sama um mig. Þetta hefur oft skeð og það er nú ansi nærri því að ég hoppi upp við svona skemmtileg tækifæri. En Broddi er ósköp skemmtilegur og ómögulegt að vilja honum illa. Sumir segja líka að broddgeltir éti slöngur, en það er hins vegar vitað að slöngur éta mýs.

Síðustu daga hefur í sjónvarpi verið talað um skaðlega eyðingu á gömlum skógum. Það er ótrúlegt en sjálfsagt satt að á einu gömlu tré getur verið samfélag allt að 1500 tegunda örvera, skordýra og fugla og einhvers sem ég kann ekki að nefna.

Í raun veit ég ekki hvers vegna ég hef skrifað þetta en það var þetta með fuglana sem fékk mig til að byrja. Svo kom ýmislegt annað af sjálfsdáðum eins og svo oft. Í dag hefur verið mjög ljúfur snemmsumardagur og svo er bara að sjá hvað morgundagurinn ber í skauti sér. Góðar stundir.

Ég hlakkaði til að líta út í morgun og sjá hversu langt kraftaverkið græna væri komið eftir nóttina. Þegar ég leit út um þvottahúsgluggann sá ég tré sem er um það bil þriggja metra hátt og heitir Ornesbjörk, kennt við lítinn stað upp í Dölum. Við keyptum tvö svona tré fyrir einum fjórum eða fimm árum til að auka svolítið á trjáflóruna hjá okkur og það hefur ekkert gengið fyrir þeim. Ég spurði þann sem seldi okkur trén hvað væri hægt að gera og hann ráðlagði að kalka vel í kringum bjarkirnar. Ég gerði það og ekkert sérstakt skeði í fyrra. En í morgun þegar ég sá annað þessara trjáa á sjötíu metra færi inn í skóginum, þá vissi ég að nú væri alla vega annað þeirra komið í gang. Sólin náði þarna að skína á tréð gegnum einhverja glufu milli trjáa og gerði það áberandi. Að gleðjast yfir þessu er að geta glaðst yfir litlu.

Við hlustuðum og horfðum á sjónvarpsmessuna í morgun og Valdís söng með. Presturinn talaði við tvítuga konu sem les við Stokkhólmsháskóla. Þegar þær byrjuðu að tala um að verða fullorðinn og taka ábyrgð birtist mér mjög skýr mynd sem var upplifun í Iðnskólanum í Reykjavík fyrir nær 52 árum. Eitthvað þurfti ég að skrifa undir eða staðfesta en áður en ég skrifaði spurði kona hinu megin við afgreiðsluborð hvað ég væri gamall. Þegar ég svaraði því sagði hún að ég yrði að fá einhvern fullorðinn til að skrifa undir fyrir mig því að ég væri ekki orðinn nógu gamall til þess. Ég varð undrandi og mikið móðgaður og sagði að ég væri búinn að vera ábyrgur fyrir lífi mínu síðustu árin, búinn að fara gegnum gagnfræðaskóla, heimavistarskóla, og annast allan kostnað og allt sem til hefði þurft á eigin ábyrgð.

Þegar ég sagði þetta byrjaði miðaldra maður að skellihlæja við hliðina á mér en þó aðeins aftan við mig. Ég leit á hann, ekki mjög glaður, og ég held að ég mundi þekkja andlitið aftur í dag ef ég mætti honum á götu. Svo fastmótuð mynd af honum greyptist í huga mér. En sannleikurinn var sá að ég vann sjálfur fyrir Skógaskóla og átti alltaf afgang á vorin. Það var búmaður í mér, ég var mjög ábyrgur. En síðar í lífinu fölnaði bæði fjármálavit mitt og ábyrgð á eigin málum. Þegar þessi atburður átti sér stað í iðnskólanum var ég reyndar þegar farinn að gefa eftir sem ábyrgur maður. Ég var þá líka fyrir þó nokkru búinn að taka ákvörðun um að verða ekki læknir eins og mig hafði dreymt um í tíu ár, eða allt frá því er Esra Pétursson tók af mér hálfan litlafingurinn.

Í dag sé ég þessa þróun vel og skil orsökina. Orsökin kom ekki utan frá og ég get ekki gert nokkra lifandi manneskju ábyrga fyrir því hvernig fór. Ég er viss með að gera þessu skil síðar en í dag liggur mér ekkert á með að gera það. En aðeins frekar með lækninn. Vissir kennarar í Skógum sögðu mér að ég ætti að verða læknir því að ég hefði eiginleika sem læknum væru mikilvægir. Ég var tekinn á eintal til að segja mér þetta og mér fannst það svo makalaust mikilvæg staðfesting á því að að ég ætlaði að velja rétt og ég held að ég hafi ekki snert gólfið í næstu skrefum þar á eftir. En læknisdraumurinn varð aldrei að veruleika og afar oft síðar á lífsleiðinni þótti mér það mikið miður.

Já, það var mikið sem þessi messa rótaði upp í hugskoti mínu, jafnvel þó að það væri sjónvarpsmessa. Stundum blogga ég af alvöru, stundum af mikilli alvöru og stundum líka um smá hlægilega hluti. Þetta blogg verður nú blanda af hvoru tveggja. Ég las á feisbókinni í dag vísdómsorð um öfund, að sakna ekki þess sem maður ekki á, og vera glaður yfir því sem maður hefur. Ég held hreinlega að ég sé blessunarlega laus við öfund en það hef ég ekki verið alla ævi. Spurningin er bara hvort ég á að segja nokkuð meira um þetta. Það er kannski ástauðulaust að ég klæði mig alveg nakinn á blogginu mínu -eða hvað? En ég held áfram.

Það var 1972 sem þrjár fjölskyldur byrjuðu að byggja við Sólvallagötuna í Hrísey. Það vorum við Valdís og næsta hús neðar í götunni byggðu Rósa og Ásgeir en hinu megin við götuna byggðu Dísa og Ottó. Allar þessar fjölskyldur fluttu inn ári síðar, sumarið 1973, og voru húsin þá nokkuð misjafnlega tilbúin. Einhvern tíma sumarið 1973 þegar ég kom heim eftir vinnu sagði Valdís mér að Ottó og Dísa væru búin að kaupa bíl, Landróver jeppa. Jahá! Það var naumast! Síðar um kvöldið stakk Valdís upp á því að við gengjum yfir til Dísu og Ottós og svo gerðum við. Þetta var á þeim árum þegar fólk gekk gjarnan yfir til nágrannans, bankaði upp á og opnaði sjálft og spurði hvort það væri til kaffi.

Svo gerðum við Valdís þetta kvöld. Þegar við vorum setst inn og byrjuð að spjalla saman spurði Valdís eitthvað út í nýja bílinn þeirra. Öfundin út af þessum bílakaupum gerjaði í mér eins og ígerð í graftarkýli og þegar Valdís byrjaði að tala um bílinn þeirra sagði ég hátt og greinilega: Komum við hingað til að tala um bíla? Ekki man ég hvernig viðbrögðin voru, en þegar við komum heim spurði Valdís mig undrandi hvers vegna ég hefði brugðist svona undarlega við. Ég er viss um að ég sagði Valdísi ekki sannleikann um það mál, en ég gerði mér vel grein fyrir því að vinur minn Ottó ávaxtaði sitt pund betur en mér tókst að gera á þeim árum. Ég þekki til öfundarinnar. Þetta er smá hlægilegt í dag og ég nota þetta í vissa fyrirlestra mína um það sem alkohólistarnir þurfa að venja sig af. Þeir þekkja sig mjög vel í þessu og bresta í hlátur.

Þar með er ég aftur kominn að því sem ég talaði um áður, að vera fullorðinn maður, ábyrgur og velja veg dyggðarinnar. Þegar ég hélt að ég hefði valið auðveldari veginn valdi ég veg erfiðleikanna. Það tók mörg ár fyrir mig að átta mig á því og mörg önnur ár að vinna mig til baka. Hann sagði hann Sveinn í Kálfskinni þegar hann heimsótti okkur eitt sinn í Örebro, að hann bæri virðingu fyrir fólki sem áttaði sig og veldi að taka aftur ábyrgð á lífi sínu. Velja veg dyggðarinnar. Þá var komið fram á nótt og við Sveinn sátum tveir við matborðið heima og töluðum saman í hálfum hljóðum þar sem aðrir voru sofnaðir.

Já, stundum segi ég meira en ég hef nokkra ástæðu til að gera.

Lengi vel sögðu veðurfræðingarnir að það væri ekki svo langt síðan eða ekki svo óalgengt að apríl væri eins og hann hefur verið í ár. Svo breyttist nú þetta eftir því sem apríldagarnir urðu fleiri og þeir fóru að tala um að apríl væri orðinn kaldur. Eftir smá snatt hér heima í héraði í dag og gróðursetningu á Sólvallalóðinni fór ég einn hring á landinu okkar til að rannsaka vorið.

Eina 80 metra út í skógi heimsótti ég álm sem ég sótti í gamla túnið vestan við okkur síðsumarið 2010 eftir að hann Arnold hafði slegið það. Ég stakk þarna upp þrjá álma og flutti heim. Það var erfitt að ímynda sér að þeir gætu lifað af svona ómeðferð, fyrst að vera slegnir niður með stórri sláttuvél og svo að vera stungnir upp á vondum tíma, en þeir gerðu það allir þrír. Þau eru svo sem ekki burðug ennþá laufblöðin á minnstu álmplöntunni sem er hér á myndinni en þau gefa til kynna að álmurinn er á lífi og það tiltölulega snemma. Þetta er sem sagt sú minnsta af þessum þremur plöntum en hún var líka best laufguð í dag. Á jörðinni liggur mikið af laufi sem er á góðri leið að verða næring fyrir skóginn. Hringrás lífsins er í gangi.

Hér eru svo laufblöðin á einum heggnum. Hann er kominn vel af stað og blómgast fljótlega og klæðist þá hvítri skikkju. Um það bil viku eftir að heggurinn blómgast blómgast sírenan. Fólk kallaði þessa viku vikuna milli heggs og sírenu og svo gerir fólk enn í dag, en kannski meira til að nota gamla málið til að segja eitthvað sem lætur vel. Áður töluðu Íslendingar líka um þorra og góu en í dag talar fólk meira um janúar, febrúar og mars. Undir heggnum má sjá skógarsóleyjarnar (vitsippor) sem blómgast nú óðum og eiga eftir að gera skógarbotninn næstum hvítan.

Hlynurinn byrjar á að blómgast áður en hann laufgast og hér er hann á góðri leið. Áður en langt um líður verður hann kominn með laufblöð sem eru lófastór og svo verða þau ennþá stærri. Þá er gaman að standa undir krónunni og horfa til himins. Hlynurinn er einhvern veginn hlýlegt og fallegt tré.

Nú höfum við verið á leið utan úr skógi og heim að húsi. Þessi björk stendur framan við húsið út við götu. Þau verða mörg miljón fræin af þessu birkitré og kannski er það svo sem 5 % laufgað. Það er mikil starfsemi í gangi og bjarkirnar draga mikið vatn upp úr jörðinni og skila út í himingeiminn sem síðan rignir niður einhvern staðar langt í burtu. Þær taka líka mikið af útöndun okkar og breyta í súrefni og hreinsa útblásturinn frá bílunum. Já, þátttaka lauftrjánna er stórkostleg í lífríkinu. Hvað værum við án blaðgrænu?

Valdís sýslar við sitt og hér eru lavendlarnir hennar út á stétt framan við útidyrnar. Hún gerði vel við þá og það verður ekki svo langt þangað til bláa blómahafið þeirra veltur út fyrir barmana á pottunum. Ég var búinn að lofa henni múrsteinum undir körfurnar og þegar ég ætlaði í dagslok að sækja þá, þá voru einar 20 gamlar gangstéttarhellur ofan á þeim. Það var rigningarhraglandi og golukaldi og ég ákvað að láta múrsteinana bíða til morguns og fór inn til að fara í þurr föt og borða kvöldmat með Valdísi. Ég svík hana ekki um þetta. Hún fékk líka rósirnar sínar gróðursettar í dag og þær verða fljótlega að fá eitthvað til að klifra eftir því að þær vaxa hratt. Brómberin eru líka kominn í hörð og það er mikið sem fer að vaxa hér á Sólvöllum.

Það er búin að vera golukaldi í dag og rigningarhraglandi eins og fyrr sagði. Tíu daga spáin gerir ráð fyrir 12 til 18 stiga dagshita og mesta vindi 5 m/sek. Þetta lítur mjög þokkalega út. Beykið sem auðvitað fékk líka athygli mína í skógargöngunni með myndavélina er komið með mjög stór og þrútin brum sem hljóta að gefa eftir mjög fljótlega. Fyrir mér er það alltaf áfangi þegar beykið laufgast. Ég talaði um myndadellutímabilið í blogginu í gær og dellutímabilin mín hafa verið mörg og tekið við hvert af öðru. En ein dellan sem ég hef eiginlega haft alla mína ævi er skógardellan og hana hef ég haft með öllum hinum. Það er holl og góð della.

Sá tími sem ég tapaði í inflúensueymdina var tími fyrstu vorverkanna. Svo þegar næstum heill mánuður lá í valnum þá var eins og ég væri hálf áttaviltur og óskipulagður. En ég fékk hjálp við að komast á sporið. Það var fyrst þegar ég vaknaði að morgni 13. apríl sem ég fékk það á tilfinninguna að eymdartímabilinu væri loksins lokið. Svo þann 16. apríl komu nokkrir vinnufélagar mínir í heimsókn og þeir fengu mér verkefni upp í hendurnar. Þeir komu með fjögur tré til að gróðursetja.

Við stilltum trjánum upp eins og þau komu í pokunum og næstu daga færðum við þau til og frá, gengum um og spekúleruðum, færðum aðeins og spekúleruðum aftur. Þannig héldum við áfram í um það bil viku og svo tók ég mér spaðann í hönd, skóflu með löngu skafti, járnkall og haka. Það er nefnilega þannig á Sólvöllum að hart pressuð möl og grjót sem hefur legið óhreyfð í allt að tíu þúsund ár er býsna erfið viðureignar. Skógur þrífst vel á þessu svæði en það er alls ekki víst að eplatré eða brómbersrunnar gerið það. Því er bara að grafa 70 sm breiða holu og meira en hálfs meters djúpa og blanda síðan miklu af frjósamri mold í mölina. Eitthvað lætur þetta kunnuglega í minningunum frá Hrísey þar sem sami háttur var hafður á og ég geri ráð fyrir að svo sé enn.

Fyrra eplatréð er frágengið, afgangsmöl og grjót burtflutt og búið að jafna frjósamri mold kringum tréð, nokkuð hærra en jarðvegurinn í kring, en ég geri ráð fyrir að moldin í holunni eigi eftir að síga umtalsvert. Þetta eplatré er frá Vingåker, heitir Sävstaholmsepli (Sevstahólmsepli), og er talin einhver allra besta eplategund í Svíþjóð. Í framtíðinni þegar fólk kemur heim til Sólvalla að hausti til verður hægt að grípa epli af þessu tré og hafa með sér heim að húsinu. Borðinn sem hangir við tréð var settur á það í Vingåker til að láta það líta út sem virkilega afmælisgjöf. Smekkfólk vinnufélagar mínir.

Til vinstri er síðara tréð frá vinnufélögunum komið í jörð. Til hægri er aftur á móti japanskt kirsuberjatré sem ekki ber neinn ávöxt en það blómstrar hins vegar með afbrigðum fallega. Þegar ég varð 65 ára fékk ég þetta tré að gjöf frá tveimur fjölskyldum í Örebro. Önnur sú fjölskylda er nú flutt til Akureyrar. Svo völdum við Valdís stað fyrir tréð og sá staður var vonlaus. Það er hins vegar búið að dragast í fimm ár að kippa því í liðinn og nú eru byggingarframkvæmdir ekki lengur nein fyrirstaða.

Ég var farinn að skammast mín fyrir þetta en nú er sú skömm lögð til hliðar. Við lögðum mikla alúð í að velja nýjan stað og ganga vel frá þessu tré. Það var á leiðinni að blómstra þegar við stungum það upp og skemmdum auðvitað rætur. Þetta hefði þurft að ske mánuði fyrr. Hvort blómgunin getur orðið eftir þessa færslu er eftir að sjá. Það tekur sjálfsagt tvö ár fyrir það að endurheimta sig vel, en þá trúi ég að það launi alúðina. Næsta hús sem við sjáum þarna er sumarbústaður sem hjón frá Örebro eiga. Þau eru hætt að vinna og eru álíka mikið í þessu húsi og í íbúðinni sinni í Örebro. Í þar næsta húsi býr fjögurra manna barnafjölskylda.

Þessa holu gróf ég í dag og verðandi íbúar holunnar, tvær klifurrósir, liggja þarna aðeins til hægri á myndinni og láta enn sem komið er lítið yfir sér, mjög lítið. Þarna er uppfylling í lóðinni frá því fyrir tveimur árum, góð mold. Þessa góðu mold ætlum við samt að bæta með því sem er þarna í pokunum. Steinninn hinu megin við holuna var það stór að ég, ellilífeyrisþeginn, þurfti að spýta í lófana áður en ég hafði hann upp á bakkann. Hann Kristinn dóttursonur okkar tók marga steina og fjarlægði þegar hann var hér um árið. Væri hann hér núna mundi hann kippa steininum léttilega upp, leggja hann á mjöðmina og ganga með hann út í skóg. Svo mundi ég heyra hann kalla: Má ég ekki setja hann í holuna hérna afi. Þá mundi ég segja já og svo mundi Kristinn láta steinn falla.

Hér eiga brómberjarunnarnir að búa. Það var eftir milkar spekúleringar sem þeim var ákveðinn staður og í dag gróf ég og verður ekki aftur tekið. Svo þegar búið er að flytja grjótið í burtu og raða upp verkfærunum lítur þetta svo ljómandi vel út. Einhvern tíma á morgun ætla ég að ganga frá þessu og gróðursetja. Þessir runnar láta ekki mikið yfir sér þar sem þeir standa hinu meginn við gróðrarmoldarpokana, en þeir verða hins vegar talsvert fyrirferðmiklir eftir því sem ég hef lesið mig til um.

Valdís tekur flestar myndir nú til dags. Það er af sem áður var að ég gangi um með flókna myndavél og telji mig einan um að taka góðar myndir. Svo urðu þær alls ekki allar góðar. Þetta var á því dellutímabili mínu sem kallast myndadellutímabilið. Hægra megin í glugganum sést í grastorfu sem liggur við holuna þar sem rósirnar eiga að koma. Valdís valdi þennan stað vegna þess að hún vill geta séð rósirnar sínar út um gluggann þegar hún situr við handavinnuna sína. Svona rósir voru við suðausturhorn Sólvallahússins þegar við keyptum það. Svo greri hún kolföst við vegginn. Nú er draumur Valdísar að renna upp; að fá samskonar rós sem fær sinn eigin vegg til að festa sig við.

Ég tók þessa mynd úr auglýsingu. Klifurrósin verður bókstaflega alþakinn þessum fallegu rósum og þetta er rósin umtalaða.

Valdís gengur nú gegnum ítarlega læknisrannsókn til að ganga úr skugga um hvort nokkuð alvarlegt sé á ferðinni. Hún er ótrúleg hetja og segir að nú sé um að gera að lifa lífinu eins og ekkert hafi í skorist. Hún er harðari af sér en ég þessi kona. Hins vegar er heilsufar hennar á uppleið. Hún fékk vont kvef og hefur nú að miklu leyti sigrast á því. Það er ekkert smá mál að sigrast á vondu kvefi. Ef Valdís hefði ekki tekið þessa afstöðu hefði ég líklega ekki skrifað þetta blogg og þá alla vega á allt annan hátt. Svo hlökkum við til vors og vaxandi hlýinda þar sem lífið streymir fram í blómum og grænum litum.

Ég sat hérna fram í dagstofu og horfði á mynd af Kálfafelli, mynd sem Mats Wibe Lund tók 1987. Það var hljótt á Sólvöllum. Valdís sat við tölvuna og kíkti á Fb og svo spilaði hún Bubbels. Við vorum bæði að búa okkur undir að bursta og þetta venjulega sem fólk gerir á kvöldin fyrir svefninn. Eiginlega sá ég ekki myndina. Svo datt mér allt í einu í hug Kyrrð dagsins þar sem ég hafði ekki lítið í þá bók síðustu dagana. Ég teygði mig eftir bókinni og byrjaði að lesa daginn í dag, síðan í gær og svo koll af kolli þangað til ég var kominn þangað sem ég hafði lesið síðast.

Ég var svo sem ekki beinlínis yfir mig hrifinn af öllum vísdómsorðunum, en ég las þau þó rólega og gaf þeim öllum möguleika á að hrífa mig. Svo datt mér í hug einn morgunfundur starfsfólks í Vornesi fyrir einum sex árum. Þá er alltaf lesinn texti í byrjun fundar og þennan dag var textinn um það hversu mikið við manneskjurnar eigum að þroskast af öllu mótlæti. Sérstaklega einn þátttakenda á þessum morgunfundi vegsamaði þessi orð en ég fann bara hvernig seig í mig, bæði við að hlusta á textann og svo ekki minna þegar fólk byrjaði að vegsama hann með háfleygu orðalagi. Ég vissi vel þennan morgun að það er erfitt í mörgum tilfellum að setja þetta í samhengi; mótlæti og þroska.

Daginn áður hafði nefnilega hún Valgerður dóttir mín hringt til mín og sagt mér frá því að bróðursonur minn hafði lent í grimmu umferðarslysi og lamast fyrir neðan mitti. Því var textinn þennan morgun með sínum útspekúleruðu vísdómsorðum hreina tuggan. Þegar röðin kom að mér sagði ég með töluverðum þunga að það væri oft erfitt að finna þetta samband milli mótlætis og þroska. Stundum væri þetta bara orð á blaði. Nú sex árum eftir slysið er bróðursonur minn jafn mikið lamaður og hann var eftir slysið fyrir sex árum.

En mörg vísdómsorð eru svo góð að þau lýsa upp sálina, alla vega ef ég staldra við og íhuga þau, og þann 23. apríl voru vísdómsorðin í Kyrrð dagsins á þessa leið:

Það var afar óvenjulegt sem ég aðhafðist í gær, alla vega ef ég miða við síðustu 20 árin. Ég fór á ball. Ja hérnana hér. Fyrir mér var þetta reyndar frábær söngkonsert, en að fara á ball og dansa ekki, bara sitja og vera hlustandi, þá er ég svolítið öðruvísi en flestir hinna, ég segi flestir. Ég einmitt hugsaði þarna í gær að það er mikil gjöf sem svo margir hafa fengið að geta bara allt í einu risið úr sæti, gengið fram, gripið hljóðfæri og verið þátttakandi. Það eru mjög margir Svíar sem geta gert þetta og það sást mjög vel þegar ég fór á söngskemmtanir hjá kórnum þar sem Valdís var þátttakandi í Örebro áður. Svo þetta að syngja. Ég reyndi oft þegar ég var búinn að fá mér of mikið neðan í því og meira að segja þá fannst mér alltaf sem ég syngi einhvers staðar við hliðina á hinum. Valdís þjáist sko ekki af þessu.

Og að dansa. Ég var alltaf stirður í dansi svo lengi sem ég reyndi og ég reyndar held að ég hafi orðið svolítið liprari þegar ég var búinn að fá mér í tána, það hafi ekki verið ímyndun. Ja hérna, og þá hef ég ekkert eftir. Leik ekki á hljóðfæri, syng ekki og dansa ekki. Úff, aumingja ég. En í mínum hugleiðingum um þetta undir kórsöngnum í gær var ég líka meðvitaður um að ég hef fengið mínar gjafir. Fyrir mér er þögnin oft upplifun, þögning sem sumir eru hræddir við. Fyrir mér er greinarendi úti í skógi sem ég er búinn að fylgjast með dögum saman hreina hamingjan þegar ég sé að hann er byrjaður að vaxa. Þessar gjafir hef ég útaf fyrir mig. En þegar ég hef fyrirlestur um mál sem fjöldinn getur ekki talað um og ég sé að ég hef áheyrendurna á mínu valdi, þá deili ég með öðrum eins og söngvarinn eða hljóðfæraleikarinn gerir. Trúlega enginn í kórnum eða hljómsveitinni kemst í fótsporin mín í sumu sem ég tek mér fyrir hendur. Svo hef ég mjög gaman af að hlusta á kórsönginn. Gjafirnar sem ég hef fengið eru líka góðar.

Valdís er þarna í miðröð nokkuð til hægri. Hún sá þegar ég tók myndina og ég held að það hafi truflað hana. Hávaxinn maður með gleraugu í öftustu röð hægra megin við Valdísi heitir líka Valdis. Hann er ættaður frá Eistlandi. Valdís mín segir að söngur sé lækning og gott lyf. Það segir kannski Valdis frá Eistlandi líka. Þessar tvær myndir eru ekki góðar enda þarf afburða góða myndavél til að geta tekið myndir af heilum kór með alls konar truflandi ljós í bakgrunninum.

Hugmyndina að Hafðu það gott kórunum hafði hvíthærði maðurinn sem er hægra meginn á myndinni og leikur á hljómborð. Anders heitir hann. Hann var tónlistarkennari sem átti við mikil veikindi að stríða um tíma. Hann hætti sem tónlistarkennari en þegar hann kom til betri heilsu stofnsetti hann tvo eða þrjá Hafðu það gott kóra, stendur fyrir kór í stóru fangelsi í Kumla sem er hér skammt frá og alla vega einn kór til viðbótar hefur hann með að gera. Duglegur maður Anders og hann sækir lækningu í sönginn og tónlistina, ekki við að hlusta, heldur með því að vera þátttakandi.

Meira um lækningamátt þess að vera þátttakandi í tónlist. Fremst fyrir miðri myndinni sjáum við mann á hvítri skyrtu þar sem hann er að syngja einsöng. Hann er vel yfir meðallagi hár, herðabreiður og all gildur um mittið. Hann hlýtur að hafa verið mjög sterkur á sínum bestu árum. Hann kallast Tobbe og er nokkuð á níræðis aldri og ég get lofað að ég mundi ekki vilja að hællinn á honum lenti ofan á ristinni á mér þegar hann stígur til jarðar. En þegar kórinn syngur lög með góðri sveiflu og Tobbe hefur lyft sér upp á tærnar og hálf svífur í dansi, þá virðist hann ekki vera svo mörg kíló. Ég hef líka séð hann taka í hendina á manni við hliðina á sér þegar kórinn syngur eitthvað sérstaklega hjartnæmt. Já, er þetta ekki frábært?




Þegar við komum heim var kyrrlátt, dimm nóttin lögst yfir en útiljósin loguðu á Sólvöllum og lamparnir í förstofugluggunum sem snúa að götunni buðu okkur velkomin heim. Vítt og breitt til allra átta nema austurs lifðu útiljós á bæjum, en að öðru leyti var allt á huldu um það hvað bjó í nóttinni. Minnið segir að allt sé eins og það var í dagsbirtunni í dag og alla aðra daga, en nóttin leggur samt sinn leyndardómsflulla dökka feld yfir allt og gefur hugmyndafluginu endalausa möguleika. Valdís lagði sig fljótt eftir heimkomuna en ég reyndi að byrja að skrifa. Óli lokbrá var næstum uppáþrengjandi og gerði kröfu um hvíld og svo ásækinn var hann að það var ekkert um annað að gera en vera húsbóndahollur og leita á náðir hans án nokkurra skilyrða. Geysparnir voru orðnir gríðarlega stórir og tárin þrengdust fram og það var næstum eins og það væri sandur í augunum -þangað til á koddann var komið. En hvað það var friðsælt að finna ullarfeldinn leggjast að líkamanum. Klukkan var að verða eitt og Óli tók völdin.

Oft hefur verið talað um sumarauka þegar haustið býður upp á mikla góðviðrisdaga. Sumarauki hefur líka verið notað þegar erfiðlaikar hafa þjakað fólk í hjónabandi og svo allt í einu hafa erfiðleikarnir gengið yfir og lífið hefur orðið gott og gefandi. Þá fékk fólkið sumarauka. Kannski hefur orðið sumarauki líka verið notað yfir margt annað. Það má hins vegar segja að hér í landi höfum við upplifað vetrarauka undanfarið.

Í nokkra daga hafa él gengið yfir, slydda og jafnvel úrhellis haglél. Það hefur þó ekki fryst nema þá mjög lítið. Við hér í Örebroléni höfum ekki beinlínis þurft að kvarta undan snjóalögum eða rafmagnsleysi vegna slæmrar veðráttu eins og hefur verið í landshlutum ekki svo langt í burtu. Veðurspáin hefur verið dapurleg og fimm daga spáin á textavarpinu gerði ráð fyrir skítaveðráttu þangað til allt í einu um hádegið í dag að ég sá að nú hafði þetta snúist við. Spáin gerði allt í einu ráð fyrir vaxandi hlýindum og þá leit ég á tíu daga spána á netinu og þar er gert ráð fyrir 16 til 18 stiga hita um næstu helgi. Sem sagt; bráðum heyrum við grasið vaxa og laufverkið opna sig. Þá verða góðir dagar.

Í morgun var dádýr á beit á opna svæðinu vestan við Sólvelli. Um hádegi voru tvö dádýr á hlaupum á akri nokkru neðar og héri lék sér þar sem dádýrið hafði áður verið á beit. Undir kvöldið rölti hjörtur út úr skóginum  og vestur yfir veginn. Það má segja að þetta var óvenju líflegt hvað þessa fjórfætlinga áhrærir. Hins vegar voru fuglarnir frekar hljóðir enda var það svo að það var slyddu og éljagangur í allan dag og um sex leytið var orðið alhvítt. Nú er þessi snjókoma gengin norður yfir, snjórinn er byrjaður að láta undan enda er hiti um eða yfir frostmarki. Síðan eiga hlýrri dagar að taka völdin.

Í fyrramálið þegar ég fer á nærbuxunum einum að útihurðinni bakdyramegin til að líta út, á ég von á glaðlegum fuglasöng og auðri jörð. Vordagar eru alveg dásamlegir. Heggurinn er hálf laufgaður, sama er að segja um sírenuna og hlynurinn er kominn vel af stað. Miklir frækólfar eru farnir að hanga frá fíngerðum, hangandi þráðum birkitrjánna og gulgrænir frækönglar seljunnar gefa henni vorlitinn. Ég sé fyrir mér hraðann sem verður á öllu þegar hlýnar. Ég fer að ganga milli kunningja minna sem eru heldur seinni til, taka greinaenda milli fingra mér og athuga brumin. Svoleiðis athuganir teljast án nokkurs vafa til andlegheita.

Það eru annríkistímar framundan með mörg þörf og skemmtileg verkefni. Eplatré og brómberjatré verða að fá sinn endanlega stað eftir miklar vangaveltur. Vissulega getur hvort þessara eplatrjáa skilað einu epli hvort í sumar, en brómberjatrén munu engum berjum skila fyrr en að ári. Ellilífeyrisþegar hafa allan tíma sem til þarf til að bíða eftir því. Eplatrén sem við gróðursettum í fyrra geta líka vissulega skilað einu og einu epli. Hérarnir átu ekki af þeim börkinn í vetur eins og þeir gerðu fyrir tveimur og þremur árum. Svo fer börkur þeirra að verða svo grófur að hérarnir éta hann ekki nema það verði mikill hungurvetur.

Þannig gengur lífið fyrir sig og það lítur alls ekki illa út. Ég var búinn að skrifa fyrir sögnina "vetrarauki" en ég ætla að breyta því. Það lætur svo þunglyndislega. Birtan er farin að smjúga svo snemma inn um stafngluggann á herberginu okkar að við erum farin að vakna fyrr og hressari á morgnana en við gerðum í mesta skammdeginu.

Ég bloggaði almennt um einfaldan afmælisdag í gær en geymdi bloggið um heimsóknina hans Hannesar Guðjóns vegna þess að ég ætlaði að gera því því sérstök skil með nokkrum myndum sem bara tilheyrðu heimsókn hans eins.

Þegar þeir stigu ut úr lestinni í Kumla feðgarnir Pétur og Hannes Guðjón var sem Hannes væri feiminn eitt augnablik. Svo leit hann á mig og teygði hendurnar á móti mér. Hann vildi koma til mín og þar með var afmælisdagur minn orðinn helmingi verðmætari en ella. Svo fékk ég að halda á honum alla leið að bílnum og hann virtist svo glaður að vera kominn í heimsókn. Valgerður og Rósa eru í hvarfi þarna bakvið þá feðga. Við nafni spjölluðum glaðir saman en þau hin fengu að brasa með farangurinn.

Þegar við komum á Sólvelli gekk Hannes beint inn og það var ekki spurning að hann kannaðist vel við sig frá því í fyrra. Hann gekk beint að rúminu í herberginu þar sem þau sváfu fyrir níu mánuðum og lagðist á hnén til að draga kassa með leikföngum undan rúminu. Athafnasemi hans á Sólvöllum var þegar komin í gang. Ég skal viðurkenna að ég hefði getað verið með honum þarna í mölinni og hjálpað honum að leggja veg en það virtist vera mörgu að sinna á sjötugsafmælinu.

Á skógargöngu. Það er sem hann spyrji hvort við ætlum ekki að koma okkur áfram, hvort hann þurfi virkilega að bíða lengi eftir okkur. Þetta hlýtur að vera gott umhverfi fyrir lítinn mann að heimsækja.

Eftir fjóra daga á Sólvöllum var komið að brottför. Þarna er Hannes kominn með bakpokann sinn og gengur rösklega út að bílnum. Ennþá er hann er örugglega ekki meðvitaður um að hann sé nú á heimleið, jafnvel þó að hann sé búinn að kveðja nágrannastúlkurnar Ölmu og Siw.

Þarna er Hannes búinn að kveðja ömmu og það er eins og það sé kominn tregi í svipinn þar sem hann horfir móti ömmu sinni og myndavélinni. Hálftíma seinna rúllaði lestin af stað í Kumla og ég veifaði honum og hann bara sat þar og horfði á mig og virtist ekki átta sig á að leiðir væru nú að skilja. Það var víst ekki fyrr en þau stigu út úr lestinni í Stokkhólmi og ég var ekki á lestarpallinum sem hann áttaði sig almennilega á því að leiðir hefðu skilið. Þá varð hann leiður fékk ég að vita.

En það sem stendur upp úr eftir þessa heimsókn eru stundir eins og þessi. Ég get ekki betur séð en Hannes sé þarna að syngja fyrir mömmu og pabba. Í annað skipti hvarf afi snögglega og hann fór að leita. Hvað var svo afi að gera? Hannes fann hann á fjórum fótum þar sem hann hafði falið sig á bakvið stól. Þvílíkur afi! En Hannesi fannst þetta ósköp gaman, hló mikið og beið eftir að afi fæli sig aftur. Við tókum upp á ýmsu.

Í dag hitti ég hjón í Fjugesta, hjón sem eru svolítið eldri en við Valdís og við töluðum um barnabörn. Þau eru afi og amma margra barna og einnar stúlku sem er bara aðeins eldri en Hannes Guðjón. Ég sagði sem svo að mér fyndist ég kannski fyrst núna vera orðinn nógu fullorðinn til að umgangast með skilningi þetta smáfólk. Ég held að ég hafi ekki verið nógu fullorðinn til að umgangast börnin okkar, alla vega ekki eftir að við byrjuðum að byggja einbýlishús í Hrísey talaði ég um. Maðurinn kinkaði strax kolli og alvarlegur var hann. Hann sagði að það væri mikið til í þessu. Konan var á sama máli. Ég þarf að muna eftir að útbúa veg með Hannesi næst þegar hann kemur og nota til þess mölina sem hann mokaði í hjólbörurnar fyrsta daginn sem hann var hjá okkur núna.

Ég er nú svo aldeilis hissa. Ég hef ekki komið nálægt bloggnu í sex daga. Samt hefur heilmikið verið að ske og auðvitað er það þess vagna sem ég hef ekki bloggað. Það væri heldur ekki svo skemmtilegt að koma í heimsókn á Sólvöllum ef heimilisfaðirinn lægi þegjandi í tölvunni og skrifaði. En nú eru allir gesti farnir og þögn ríkir yfir heimilinu. Valdís er í hádegismat inn í Örebro með fjórum vinkonum sínum og nú sit ég einn heima og byrja að skrifa við nokkrar valdar myndir. Það er margt sem ég gæti snúið mér að á þessari stundu en ég ætla að eigna blogginu tímann núna.

En aftur um Valdísi. Hún fékk kvef um daginn og virtist verða góð af því aftur mjög fljótt, en nú er hún kvefuð og með leiðinda hósta. Væntanlega hefur hún fengið inflúensuna sem angrar svo marga núna og hefur gert um skeið og margir eru svo lengi að ná sér eftir inflúensuna. Valdís fékk þó ekki hita eins og ég en það er nóg samt. Bæði vorum við bólusett móti inflúensunni sem og margir aðrir sem hafa fengið hana. En nóg um inflúensu núna. Þrátt fyrir þetta hélt Valdís mér afmælisveislu og eitthvað snúllaði ég í kringum hana til aðstoðar, en það var Valdís sem stóð fyrir þessu, þar get ég ekki stært mig af neinu. "Sannleikurinn mun gera yður frjálsa" eru orð að sönnu.

Þegar við komum heim af járnbrautarstöðinni í Kumla upp úr klukkan fjögur þann 13. apríl, Rósa og fjölskylda og Valgerður, þá rétti Valdís okkur kaffikönnuna og kökudunk og sagði okkur að það yrði ekkert meira fyrr en um kvöldmat. Það fór vel á því. Hann nafni minn sem var hér síðast í ágúst í fyrra kannaðist greinilega við sig og hann vissi að undir ákveðnu rúmi var kassi með hluta af leikföngunum hans. Hann dró fram þennan kassa og svo kom hann að borðinu til okkar. Svo voru allir sem heima.

Ég vildi auðvitað mína athygli eins og venjulega og ég náði fólki með mér út í skóg. Samkvæmt myndinni hefur mér tekist að ná þessari athygli og ég hef sjálfsagt verið búinn að blaðra einhver ósköp þegar Rósa tók þessa mynd. Hún var með myndavélina okkar þar sem ég var í frásagnarham. Eftir myndinni að dæma hef ég verið ánægður með lífið á þessari stundu, enda orðinn sjötugur fyrir einhverjum klukkutímum.

Út í skóginum bakvið okkar skóg er einhver stærsta mauraþúfa sem ég hef augum litið, aflöng og mikilfengleg. Eitthvað hafði ég um þúfuna að segja, alla vega að hundur virtist hafa hlaupið eftir henni endilangri. Ef við rýndum í þúfuna mátti vel greina að lífið er komið í gang í henni og í kringum hana. Hún er að byrja að iða.

Prjónaskapur var í gangi og það leystist úr einhverju flóknu prjónamunstri þegar Valgerður lagðist á eitt með mömmu sinni við að leysa þann hnút. Það var fyrir löngu sem Valdís lagðist yfir þessa gátu og nú allt í einu þegar þær lögðust á eitt með sína langvinu prjónareynslu, þá leystist hnúturinn.

Nú hefur Rósa ekki sést á þessum myndum en hún var hér þó allan tímann, en það var bara hún sem tók flestar myndirnar. Þetta var uppstillingarmynd með Kilsbergen í baksýnm þó að þau sjáist nánast ekki. En það virðist alla vega vera gaman og það var fyrir öllu. Svoleiðs eiga afmæli að vera.

Svo kom Stína nágranni til að taka myndir af fjölskyldunni sem kom saman í tilefni af sjötugsafmælinu mínu þannig að allri gætu verið með. Fyrst var það hrein uppstilling og Pétur hélt þá á honum nafna mínum. Mér fannst ég vera bjálfalegur á þeirri mynd og á þeirrri næstu var nafni minn kominn í einhvern hnút þar sem honum leiddist að vera í uppstillingu. En einmitt þá fór þetta að vera svolítið eðlilegt. Hannes er þarna að sýsla við sitt í vagni frá nágrönnunum, Valgerður frænka er honum til aðstoðar og Rósa mamma fylgist með. Við erum því bara þrjú sem erum eftir í uppstillingu. Svo er eitt; mér sýnist maðurinn þarna lengst til vinstri vera eitthvað í líkingu við að vera óléttur. Einhverja kúlu er hann alla vega með á maganum.

Svo kemur að kveðjustundum og þeim fylgir gjarnan tregi. Valgerður fór fyrst. Hér standa þær mæðgur á járnbrautarstöðinni í Kumla. Þær eru svo sem ekkert tregablandnar á svip stelpurnar, en þær virðast ánægðar og yfirvegaðar. Valgerður fór á þriðja í afmæli.

Stína nágranni verður að vera með í þessu afmælisuppgjöri. Hún kom til að taka myndir og hún var mætt með dætur sínar þegar fyrir hádegi á afmælisdaginn minn til að óska mér til hamingju. Alma situr á hné hennar og Siw fylgist með einhverju sem er í gangi frammi við útidyrnar.

Þarna situr Valdís svo með góðum hópi. Fimm fulltrúar starfsfólksins í Vornesi kom nefnilega á mánudeginum eftir afmælið mitt, eiginlega á fjórða í afmæli. Vænt þótti mér um að fólkið mitt kom og ég verð líka að segja að mér þótti vænt um að þetta fólk kom. Ég ætla ekki að fara að telja upp afmælisgjafir en get þó ekki látið vera að segja að Vornesfólkið færði mér tvö eplatré og tvo brómberjarunna. Valdís mátti virkilega vera stolt yfir því sem hún bar á borð fyrir þetta fólk. Næst Valdísi á myndinni situr hún Annelie hjúkrunarfræðingur í Vornesi, við hlið hennar Birgitta forstöðumaður fyrir stóru heilbrigðisapparati í Södermanland og við gluggann situr svo Erik staðarhaldari í Vornesi. Hægra megin og við gluggann situr Ove prógramstjóri, sá sem tók við af mér, og svo situr hún þarna hún María ráðgjafi.

Nú! Var þetta allt! og það var sjötugsafmæli. Já, á vissan hátt má segja að þetta var allt. Það var ekkert stórbrotið, engin hótel eða dýr veitingahús. Það var einfaldur afmælisdagur og eiginlega fleiri en einn dagur en ekkert stórbrotið eða magnað. Og þó. Fólkið á myndunum virðist vera í góðum málum og á flestum myndunum virðist beinlínis glatt á hjalla. Málið er nefnilega fyrir mína parta þannig að þetta var gott afmæli. Ég þakka öllum fyrir sem komu, einnig þeim sem sendu einhvern glaðning eða kveðjur.

En hvar eiginlega er hann nafni minn? Jú, ég er búinn að vista nokkrar myndir inn á annað blogg sem er í vinnslu og það blogg er tileinkað honum nafna mínum og brottför hans. Þau fóru ekki fyrr en á fimmta í afmæli.

Það verður næstum fjölskyldimót á Sólvöllum á morgun. Valgerður mætir til Svíþjóðar á morgun og svo koma þau öll saman með lest frá Stokklhólmi um miðjan dag, Valgerður, Rósa, Pétur og Hannes Guðjón. Og hvað svo? Jú, Valdís hefur unnið að því að við fáum afmælisveislu í tilefni af sjötugasta afmælisdeginum mínum. Þar sem ég sit hér nú finnst mér sem hún hafi gert allt og ég hafi bara verið áhorfandi. Ég veit að það er ekki alveg rétt en þó einhvern veginn finnst mér þetta.

Vorverkin drógust öll á langinn, eiginlega allt frá því að eldiviður næstkomandi missera var kominn heim að húsi fyrir einum mánuði. Ég ætlaði að vera búinn að gera svo mikið fínt hér í kring og svo ætlaði ég að vera svolítið eins og haninn á haugnum þann 13. apríl og vera harla glaður og stoltur. Ég verð að vísu bæði glaður og stoltur en á annan hátt en til stóð. Í gær kom hérna maður sem býr í sveit eina 25 km héðan. Það er maðurinn sem keyrir um á stórum tankbíl og hreinsar frárennslisþróna einu sinni til tvisvar sinnum á ári. Svo skoðuðum við sandsíubeddann sem vatnið frá þrónni rennur í gegnum til að verða hreint og tært áður en það rennur út í umhverfið á ný. Hann var að gefa mér góð ráð.

Vegna þess að hann tók sér tíma til að gefa mér góð ráð, þá bauð ég honum í kaffi. Hann varð harla glaður og þegar hann var tilbúinn með bílinn kom hann inn í kaffi. Ég veit varla á hverju hann átti von, en þegar hann kom inn fyrir dyrnar inn í dagstofuna stoppaði hann snögglega og sagði: Hafið þið gert þetta svona fínt? Svo gekk hann eins og svolítið á tánum og leit út um gluggann móti vestri, móti sveitinni sinni, og sagði að þetta væri alveg frábær staður. Svo drukkum við kaffi og borðuðum ristað brauð með osti og vorum glaðir. Svo kom Valdís og borðaði morgunverð með okkur.

Þannig er það að Sólvellir er góður staður og þó að vorverkin hafi ekki gengið eftir eins og til stóð, þá höfum við eftir sem áður ávaxtað eignina með miklum sóma. Því má ég, og við bæði, vera stolt þann 13. apríl. Það er ekki bara maðurinn á tankbílnum sem segir þetta. Bæði yngri og eldri minna okkur svo oft á það að við búum vel á Sólvöllum og að staðurinn er svo fallega í sveit settur. Margumtöluð inflúensan bara breytti áætlunum okkar svo mikið en nú erum við hér og nú og þannig á það að vera.

Ég var góður í reikningi í skóla. Ég var mjög ungur þegar ég byrjaði að reikna út hvað ég yrði gamall árið 2000. Svo reiknaði ég þetta aftur og aftur og þó að ég vissi svarið hélt ég áfram að reikna þetta út ár eftir ár. Fimmtíu og átta ára, vá! Sá sem er 58 ára hlýtur að vera mikið vís maður! Mig minnir að eitthvað á þá leið hafi ég hugsað. En þegar ég var til dæmis átta ára, þá var árið 2000 bara í ljósára fjarlægð. Og þó! Það eru komin tólf ár í viðbót við 58 árin og stundum finnst mér sem ég sé svo langt frá því að vera vís maður. Mér getur fundist ég vera barnalegur þegar minnst varir, klaufi í orðalagi, taka óþroskaðar ákvarðanir, en svo er ég líka oft ánægður með þann sem ég er þó að mér finnist vísi maðurinn kannski ekki vera kominn ennþá. Kannski verð ég vís maður á morgun. Hver veit?

Við hlökkum til heimsóknarinnar á morgun og það verður mikil tilbreyting fyrir okkur og svo sannarlega vona ég að þau sem koma í heimsókn til okkar upplifi það þannig líka. Það verður engin fjölmenn afmælisveisla á morgun, það verðum bara við, þessi fjölskylda sem ég hef þegar nefnt. Ég held næstum að það sé bara í Vornesi sem fólk hér í landi veit að ég verð sjötugur á morgun. Nokkrir Vornesingar ætla að gleðja okkur með nærveru sinni á mánudaginn kemur. Það fer nú vel á því.

Nú rak ég augun í vísdómsorð dagsins í bókinni Kyrrð dagsins. Þar eru orðin í dag fengin úr fornindverskum söguljóðum og þar segir: Hávær orð falla með glymjanda í tómið. Réttu orðin, jafnvel mjög lágvær, geta lýst heiminum.

Ég veit að þegar ég hef sagt eitthvað sem hefur haft jákvæð áhrif á fólk, þá hef ég ekki talað hátt. Hávær rödd og valdmannsleg fer mér afskaplega illa.

Nú fer ég að leggja mig harla glaður. Það er hollt að blogga og alveg sérstaklega þegar það er erfitt að byrja.